Μια λαμπρή καλοκαιριάτικη Κυριακή σε ένα απομονωμένο ελβετικό χωριό κόσμος είναι μαζεμένος σε μια όμορφη αγροικία και γιορτάζει τη βάφτιση του νέου μέλους της οικογένειας. Όταν ένας από τους καλεσμένους παρατηρεί μια ανωμαλία στην περιποιημένη κατασκευή του σπιτιού, ένα μαυρισμένο και παλαιικό δοκάρι στο κούφωμα ενός παραθύρου, ο παππούς της οικογένειας για να την εξηγήσει θα αφηγηθεί στην ομήγυρη την ιστορία του.
Στη συνταρακτική διήγησή του πρωταγωνιστούν ένας σκληρός και τυραννικός φεουδάρχης, οι εξαθλιωμένοι χωρικοί που πρέπει να υπηρετούν τις παράλογες απαιτήσεις του αφέντη τους, μια δυναμική νεαρή γυναίκα, ένας μυστηριώδης ξένος με κόκκινο γένι και πράσινο καπέλο και τέλος μια μαύρη αράχνη. Καθώς η μία ανατροπή διαδέχεται την άλλη, οι παρευρισκόμενοι παρακολουθούν βυθισμένοι σε περιδεή σιωπή.
Η νουβέλα του Ελβετού πάστορα Γιερεμίας Γκότχελφ, γραμμένη το 1842, μπορεί να ιδωθεί είτε ως μια παραβολή για το Κακό που φωλιάζει στην ανθρώπινη καρδιά ή για το Κακό που διαχέεται στην κοινωνία –ο Τόμας Μαν θεώρησε τη νουβέλα αυτή ως μια προφητεία για την ανάδυση του ναζισμού–  είτε ως ένα όραμα κοσμικού τρόμου που προοιωνίζεται το έργο του Χ. Φ. Λάβκραφτ.  Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, το έργο εξακολουθεί να αποτελεί μια στοιχειωτική αναγνωστική εμπειρία.