Ο Πίνδαρος και το Υψηλό

Ο Πίνδαρος, ο αετός της Θήβας, όπως τον αποκαλούσε ο Άγγλος ποιητής Τόμας Γκρέι, θεωρείται αρχετυπικά ο ποιητής του Υψηλού – εφορμά από τους ουρανούς με τη γλώσσα για φτερά και με τα οράματα της αιωνιότητας για έμπνευση. Σε αυτή τη μελέτη ο Robert Fowler διερευνά με ποιους τρόπους μπορεί η έννοια του Υψηλού να καθοδηγήσει την ανάγνωση του έργου ενός από τους σημαντικότερους αρχαίους Έλληνες λυρικούς ποιητές. Αξιοποιώντας αρχαίες και νεωτερικές πραγματεύσεις της έννοιας του Υψηλού, ειδικά αυτή του Friedrich Hölderlin (1770–1843), ο οποίος κατά γενική ομολογία είναι ο σημαντικότερος σύγχρονος αναγνώστης του Πινδάρου, ο Fowler αναπτύσσει τη θέση ότι οι πινδαρικές ωδές πρέπει να αποτιμηθούν αισθητικά ως λογοτεχνία. 

Βασιζόμενος σε πρόσφατες τάσεις της κριτικής, ο συγγραφέας αποστασιοποιείται από την αρχική εκτέλεση και την προφορικότητα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και επικεντρώνεται στην πρόσληψη και τη βίωση των πινδαρικών ωδών ως κειμένου. Αυτή η αλλαγή έμφασης προσφέρει τη δυνατότητα για μια νέα και πολυεπίπεδη εξέταση της εκπληκτικής πινδαρικής τέχνης συμπεριλαμβάνοντας τη σχέση ανάμεσα στα ποιήματα και την περίσταση για την οποία γράφτηκαν, την επιτελεστικότητα, την προσωπικότητα του ποιητή, την εικονοποιία και τους μύθους του. Η μελέτη των απόψεων του Πινδάρου για την έννοια της θεϊκότητας, της υπερβατικότητας, του χρόνου και των ορίων της γλώσσας αποκαλύπτουν όχι μόνο έναν σπουδαίο συγγραφέα αλλά και έναν σπουδαίο στοχαστή.